Busca en Ourense

Búsqueda personalizada
Mostrando entradas con la etiqueta romanico. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta romanico. Mostrar todas las entradas

Iglesia de San Salvador de Vilaza, Monterrei.

La iglesia de San Salvador de Vilaza en el concelho de Monterrei es de origen románico, aunque el edificio actual se corresponde con unas reformas en época barroca.
De la construcción original mantiene una magnifica torre románica, la mejor conservada de la provincia de Ourense.





Cuatro fotos del Monasterio de Xunqueira de Espadañedo

El Monasterio de Xunqueira de Espadañado fue edificado en el siglo XII,aparece mencionando en unos documentos de la orden de San Agustin, a partir de 1170 se instala en el la orden del Cister,que iniciaría la construcción del templo románico.
Hoy en dia solo se conserva parte de sus edificios monásticos y de la iglesia, datada en torno al siglo XIII, aunque su fachada es neoclásica.
Fue declarado Monumento Historico Artistico en el año 1981.
A excepción de la fachada neoclásica, la iglesia conserva su esplendor romanico, con tres naves y tres ábsides semicirculares

Iglesia de Santo André de Guillamil

La iglesia de origen románico de Santo André de Guillamil se encuentra en el concello de Rairíz de Veiga.
Guillamil
Esta iglesia fue construida a finales del siglo XII, pero de época románica apenas restan dos portadas laterales, una de ellas tapiada y los canecillos.
Santo André de Guillamil
En el siglo XVIII se realizo una amplia reforma, con el añadido de la capilla mayor y la reestructuración de la fachada a la que se añade una espadaña.
Del mismo siglo es un Vía Crucis esculpido en piedra por las manos del cantero orensano Antonio Vidal.

Santo André de Guillamil
El retablo mayor es obra de Alonso Gómez integrante del obradoiro de Juan Angés el Mozo, elaborado entre 1663 y 1668, y pintado por el compostelano Roque Martínez  Monterrey.

Iglesia de Solbeira de Limia

Iglesia Románica de Solveira
San pedro de Solbeira, sendo sinxela, destaca pola súa ornamentación, realizada a base de bolas que percorren toda a cornixa que coroa a edificación primixenia ó igual que a súa espadana, esta con dobre oco para as campás e corpo de forma triangular na parte superior, emprega na imposta dos arcos o mesmo  motivo decorativo.
 
A portada ábrese con arco de medio punto coas doelas decoradas igualmente con bolas, de maior tamaño que as anteriormente mencionadas. Os capiteis e columnas nas que se apoia o arco están labrados en baixorrelevo nos propios perpiaños que flanquean o vano da porta. Outra porta de entrada sitúase no lado norte, tamén de arco de medio punto mais este sen decoración.
 
A finais do século XVII (1695) estanse a producir obras na igrexa, como así se reflicte na partida de diñeiro que se emprega en levanta-lo coro e alarga-la sacristía (17.21.15 Fol.26). É neste momento cando debe colocarse a nova cornixa sobre canzorros en caveto e se amplía a sacristía, posiblemente cara ó oeste. Trátase dunha igrexa con iluminación exterior escasa, de feito, ata que en 1771 se abre unha "lucerna" no coro ou capela maior (17.21.15 Fol. 75) que se atopa no lado sur, non debía contar con ningún vano máis que o da fronteira da igrexa. Neste mesmo momento elimínase unha "torrezilla que avía sobre el arco porque por ella vajaba agua a la sacristia y coro". Tamén entre 1784 - 1787 prodúcese a abertura doutra fiestra na fábrica, neste caso na sacristía, sendo o artífice o mestre Bouzán con un custe de 15 reais (17.21.15 Fol. 85).
 
Finalmente o suceso máis importante para a igrexa será o incendio de 1915 (17.21.9 Sen fol.) feito polo que hoxe ten unha bóveda de canón de cemento. No lado sur, xunto ó campanario existe un reloxo de sol circular.
Iglesia Románica de Solveira-2

Iglesia románica de Codosedo

La iglesia Románica de Codesedo en el concello de Sarreaus es uno de las mas majestuosas de la provincia.

Iglesia Románica de  Codesedo
Edificio de planta rectangular, coa ábsida destacada en planta, muros de perpiaño e cuberta a tres augas con tella curva. Os muros laterais están artellados por contrafortes e arquiños cegos; no Norte adósase unha capela. Na fachada principal, porta con tres arquivoltas e tímpano liso sobre mochetas e torre cadrada, con dous vans na parte superior en cada unha das súas caras. Foi engadida no século XVI. Portada Sur con arquivoltas e decoración de axedrezado nas impostas, e columnas con capiteis con decoración estilizada vexetal. Decoración na cornixa de bolas e de temas profanos nos canzorros. Algúns sillares teñen marcas de canteiro.
 
Nos libros parroquiais, en visita de 1640, consta o mandato de facer a cubrición do chapitel con madeira e tella (Libro de Visitas e contas, visita do 15 de maio de 1640, folio 30). Tamén consta, a existencia dun cabildo de pedra:"de sillería labrada y una cruz e piedra"   (Libro de Visitas e contas, 45-6-9, visita de 1 de marzo  de 1637, folio 19).
 
A cabeceira, cadrada e rematada en pináculos, foi engadida en 1707. Non aparece mención explícita no Libro de fábrica da parroquia, destas obras. Dende 1697 a 1709 recóllense os gastos da parroquia en: pintura da igrexa, para a campá, torre e para ornatos (Libro de contas de fábrica, visita do 24 de maio de 1711).
 
O Retablo Maior é barroco, con imaxes como a Asunción, San Pedro, San Andrés ou Santiago Peregrino. De gran calidade é unha talla da Inmaculada e un Santo Cristo do século XIV. Do mesmo século son a pía bautismal e un cáliz. A cruz procesional é barroca

Iglesia de Cortegada,Sarreaus




Pequeña iglesia románica de gusto arcaizante que, a pesar de las numerosas reformas, todavía conserva interesantes puertas y una buena colección de canecillos. 
La portada principal, con tres arquivoltas con perlado rodeando un tímpano con una cruz floreada, descansa en dos pares de columnas.

Iglesia de Morgade,Xinzo de Limia

La iglesia parroquial de Santo Tomé de Morgade, en Xinzo de Limia, fue reedificada en el año 1920 y de su fábrica románica  original conservando hoy en día la portada principal con cuatro arquivoltas y decoración geométrica variada, y la puerta norte con un ajedrezado y un rosetón en el tímpano en forma de esvástica de siete brazos. La imagen del patrón es de época barroca de gran calidad.
A escasos metros se encuentra un cruceiro muy interesante.



San Estevo de Ribas de Sil

Al menos desde el siglo XII, fue el principal monasterio de la Ribeira Sacra y todavía hoy está considerado como uno de los más notables de Galicia.

Casi nada se conserva hoy en día de su época medieval, la mayor parte del edificio es obra de la edad moderna.


De fachada barroca, destacan sus tres hermosos claustros, uno de ellos se inicia en la etapa medieval del edificio y es el conocido como claustro de los obispos.

La iglesia comenzó a edificarse en el siglo XII y en su interior se puede ver el llamado retablo petreo, representando a los doce apóstoles y a Cristo bendiciéndolos, los retablos de madera también son muy interesantes.

Foto:www.turgalicia.es

Al menos desde el siglo XII, fue el principal monasterio de la Ribeira Sacra y todavía hoy está considerado como uno de los más notables de Galicia.

Casi nada se conserva hoy en día de su época medieval, la mayor parte del edificio es obra de la edad moderna.

De fachada barroca, destacan sus tres hermosos claustros, uno de ellos se inicia en la etapa medieval del edificio y es el conocido como claustro de los obispos.

La iglesia comenzó a edificarse en el siglo XII y en su interior se puede ver el llamado retablo petreo, representando a los doce apóstoles y a Cristo bendiciéndolos, los retablos de madera también son muy interesantes.

En la actualidad este monasterio forma parte de la red de paradores nacionales.


Catedral de Ourense


La Catedral de Orense, dedicada a San Martíño es el principal monumento de la ciudad de Ourense y uno de los edificios románicos más sorprendentes que nos encontraremos en toda Galicia.
La fama y significado histórico-religioso de la Catedral de Santiago de Compostela ha restado, seguramente, divulgación y prestigio a esta seo orensana, que es, sin duda, uno de los monumentos románicos de mayores dimensiones e interés del románico español.
Este templo fue declarado monumento nacional el 3 de junio de 1931 y tiene honores de Basílica desde el año 1887.
La catedral de Orense fue edificada entre mitad del siglo XII y avanzado el XIII y se sabe que en el año 1188 fue consagrado su altar mayor.
Esta catedral pertenece a un estilo románico tardío, influido por el mundo cisterciense en algunos aspectos de la estructura arquitectónica y la escuela compostelana del mestre mateo en lo relativo a lo escultórico (especialmente la decoración de las portadas)
En origen era un edificio de tres naves con transepto y cabecera de triple ábside ( actualmente transformada y mutilada por la construcción de la girola ).
Las naves tienen bóvedas de crucería sencilla y arcos apuntados que apoyan sobre pilares cruciformes con semicolumnas adosadas.
Aunque ha sufrido las habituales transformaciones seculares que enturbian un tanto la homogeneidad románica
El espectacular cimborrio gótico sobre el crucero se levantó entre 1499 y 1505.
El acesso es a a través de tres hermosas puertas románicas perfectamente conservadas.
Las portadas meridional y septentrional son similares, con arquivolta interior polilobulada y una riqueza escultórica de exquisita calidad y clara influencia compostelana (Maestro Mateo)
La gran entrada occidental (Pórtico del Paraíso) reproduce, de manera simplificada, la estructura del Pórtico de la Gloria de la catedral compostelana.
Es posterior a éste (mitad de siglo XIII). Sin embargo, la escultura es más hierática y románica que su vecina de Santiago.

Iglesia románica de Vilar de Lebres

Edificio de planta rectangular, con muros de perpiaño e presbiterio destacado en altura. Na fachada principal portada de arco de medio punto con arquivoltas de boceles apeando en impostas e columnas acodilladas nas xambas, co tímpano liso sobre mochetas. Sobre ela ventá de medio punto con columniñas e arquivoltas sobre o arco. Espadana de dous corpos: o inferior de dous arcos con pequenos aletóns e frontón semicircular con remates de cruz de pedra. Nos ángulos, pirámides de bolas. No testeiro, ventá de arco de medio punto con banda decorada con bolas e toro no intradous que apea en impostas onduladas sobre dúas columniñas con capiteis.
 
Nos libros de contas de fábrica da parroquia, figura un descargo que se lle pagou ao canteiro por "deshaçer y levantar la puerta de la sacristia que er muy baxa"  (Libro 45-7-5, folio 16).
 
Na visita do ano 1665, mándase que se "compongan y allanen el suelo de la iglesia" e que se faga un cobertizo ou tellado que cubra unha entrada que se ordeou se fixese dende o coro para tocar as campás, quitando a escaleira que estaba por fóra (Libro 45-7-5, folios 25 volto e 26). No ano 1677 tapiouse de pedra unha vella porta que se atopaba na parte do púlpito (Libro 45-7-5, folio 48 volto).
 
En 1718-1719 consta un descargo de 300 reais que se invertiron en levantar e reedificar o arco da igrexa (Libro 45-7-6, 39 volto).
 
Entre 1792-1803, rematouse o adro da igrexa e o calvario, feito polo canteiro Moreiras, concertado en 5100 reais (Libro 35-7-6, 105 volto)

Santa María de Zos


En un promontorio que se eleva sobre el sur del valle del Limia,se yergue la que quizas sea la iglesia romanica mas original de esta zona.
El promontorio es tan escaso que es mejor acceder a ella caminando,pues arriba apenas hay sitio para dar la vuelta con el coche.
Conserva su planta original y con su portada de tres arquivoltas y capiteles labrados es uno de los mejores ejemplos del romanico rural de la comarca.